غزل ناب

سالها رفت و يكي يك سخن ناب نگفت تشنه مانديم و يكي يك غزل از آب نگفت

همه از ماه سخن گفته شد و از خورشيد صمدآسا كسي از كرمك شب تاب نگفت

چون در بسته همه تا به تلنگر مانديم احدي از پس در جز سخن از خواب نگفت

موج بايد شد و دريا شد و طوفاني شد اينهمه از موج شنيديم كه مرداب نگفت

منم آن عكس كه زنداني قاب سخنم عكس هم جز سخن در خورد

یاد کودکی...